Dauwdruppels

Ongrijpbaar maar onmiskenbaar aanwezig. Dat wil zeggen: ze zijn tastbaar voor je blik en je voelt ze in je binnenste maar ze verdwijnen als je ze vastpakt. Dauwdruppels. Ik herinner me nog goed hoe ik ze voor het eerst zag liggen op de gewelfde bladrand van de vrouwenmantel in de tuin. Ze doen me denken aan het volmaakt heldere kristal bij een boeddha op een meditatieplek. Dat is volledig doorschijnend, leeg en tegelijkertijd betoverend omdat het de ruimte (en de boeddha!) op een of andere manier vult met een heel heldere energie. Het wonder van de dauwdruppels is zeker zo groot hoewel ze in de loop van deze ene ochtend verdampen en weg zijn, voor altijd. Grote kunst is als een kristal dat je vast kunt pakken, dat blijft terwijl je de essentie die ze belichaamt nooit kunt grijpen. Net zoals het mysterie van het leven. De kleine stukjes die ik hier schrijf zijn meer als de dauwdruppels. Ze hebben niet de pretentie om te blijven maar als ze een kort moment van verwondering, inzicht, vreugde of herkenning brengen, is dat precies waarvoor ze bedoeld zijn.