Landschap

'Als je een landschap was waar ik doorheen kon lopen...' Met dat treffende beeld begint een gedicht van Vasalis: ons lichaam, ons innerlijk als landschap. Ik stel me daarbij zowel de bergen voor als ook een intiem gebied met licht glooiende weiden, omzoomd met struiken of hagen, bosjes, een enkele oude boerderij zoals je dat bijvoorbeeld in het coulisselandschap van de Achterhoek vindt. Al dwalend ontvouwt zich na elke bocht een ander uitzicht. Soms een volkomen overrompelend vergezicht, soms dezelfde, al vertrouwde plek, vanuit een nieuw of nét weer wat ander perspectief. Zo kan het je ook vergaan als je je blik naar binnen richt of met je aandacht bij je lichaam bent. Zelf ervaar ik dat sterk in de yoga. De nuances in de ervaring van jezelf, van het leven en hoe dat in je stroomt zijn eindeloos. Zoals een beek in het landschap dat je bent steeds die ene beek is maar nooit dezelfde. Je blik kan zich altijd weer vernieuwen en verdiepen.

(de foto bij deze post is van Jeroen de Jong, met dank voor gebruik: www.natuurlijkachterhoek.org)